Herinnering en verlangen

Een deel van mijn werk bestaat uit ‘portretten van een landschap’, een serie beelden, veelal uit brons of natuursteen.
Een landschap is altijd daar waar je zelf niet bent. Van dichtbij beschouwd is een verre berg rots, het weidse akkerlandschap wordt geploegde aarde. En de horizon van de zee, mocht je daar ooit aankomen, is niets dan klotsend water. Daar waar je zelf bent, is geen landschap.
Ik gebruik in deze beelden ‘landschap’ als metafoor om het gevoel van verlangen en herinnering te omschrijven. Verlangen naar het land dat in nu nog in de verte ligt. Hoe zou het zijn om daar aan te komen? Wat tref ik daar aan? En herinnering aan het gebied dat ik verlaten heb, met vele gebeurtenissen en ontmoetingen. En de tijd die voorbij is.

Het beeld bij de familiekamers van Matrice UItvaartverzorging heeft als titel ‘herinnering en verlangen’. Het is gemaakt van brons, en een blauwgrijze steensoort uit Zuid Noorwegen.
Een groen berglandschap, omringd door een lege ijszee, zo lijkt het. Het is het mooie land uit je herinnering. En tegelijkertijd het veilige -beloofde- land waarnaar je kan verlangen en dat aan het einde van je reis op je wacht.