Beelden van Hans Leutscher

Herinnering en verlangen

Over het werk van Hans Leutscher werd eens treffend geschreven dat het weliswaar 'hier aanwezig' is maar eigenlijk over iets anders gaat. Over iets dat 'nabij' is, maar tegelijk 'ver weg'. Neem de beeldenreeks 'Portret van een landschap' bijvoorbeeld.

Een landschap is altijd daar waar je zelf niet bent. Van dichtbij is een verre berg rots, het weidse akkerlandschap wordt geploegde aarde. En de horizon van de zee, mocht je daar ooit aankomen, is niets dan klotsend water. Daar waar je zelf bent, is geen landschap. Deze bronzen beelden zijn portretten van landschappen. Zowel veraf, als dichtbij.

Thema's die keer op keer terug komen zijn herinnering en verlangen. Of het mysterieuze 'Vleugel van een dode Engel'

Het is niet zozeer de dood van de engel die mij interesseert, maar de schoonheid van de vleugel die is achtergebleven.

Wat is het om 'mens' te zijn

Hans Leutscher is een kunstenaar die zich bezig houdt met de vraag hoe wij -als mens- ons verhouden tot dat wat ons omringt. Daarbij bedoelt hij niet de stad -door mensen gemaakt- maar de natuur. De natuur ziet hij als de bron waarin kunst zich spiegelt.

Opdrachten

Als aan een kunstenaar een opdracht wordt verstrekt, dan onstaat een spanning tussen de vrije wil van de autonome kunst en de grenzen die de opdrachtgever graag wil aangeven.

Inhoud en betekenis wil ik ook ervaren als ik werk in opdracht. Een beeld moet, vind ik, een betekenis hebben. Anders is het zinloos. Vorm zonder inhoud is immers niet meer dan decoratie. Wellicht aangenaam om te zien maar in mijn ogen verder niet erg boeiend omdat de betekenis ontbreekt.

 
In het Archief ziet u een overzicht van werk.