Op elf januari 2002 kregen de ouders van Marquérite bezoek van twee agenten. Iedere ouder denkt wel eens aan zo’n moment. Wat is er gebeurd. Waar is ons kind. Het is niet voor te stellen hoe het is wanneer de waarheid langzaam doorsijpelt.

Je kinderen wil je beschermen, je leven lang. Ook al zijn ze al lang uit huis. Op deze grafsteen voor Marquérite heb ik kwetsbare blauwe bloemen uitgebeeld, beschermd door stevige bladeren. Als al het andere onmogelijk is, kan wel de herinnering nog worden beschut.
 

materiaal: zwerfkei met bronzen takken en bladeren en bloemen van emaille.